Roland Bert woont al bijna een halve eeuw in Hoeilaart. Veel inwoners kennen hem als architect, maar vandaag zet hij een nieuwe stap naar buiten als beeldend kunstenaar. Tijdens “Atelier in Beeld” opent hij voor het eerst zijn atelier voor het publiek.
Hoe zijn jouw roots in Hoeilaart ontstaan?
“Ik ben geboren op 11 juli 1952 en groeide op in Oudergem. Tijdens mijn studies architectuur aan het Sint-Lukasinstituut in Brussel ben ik in 1975 getrouwd met Annie Langsberg, een rasechte Hoeilaartse en serristendochter. Sinds 1978 wonen en werken we in de Sloesveldstraat. Veel Hoeilanders kennen mij nog als zelfstandig architect. Daarnaast heb ik hier ook gevoetbald bij Eendracht Hoeilaart en later bij Sparta Kremlin.”
Je startte pas later als beeldend kunstenaar. Hoe is dat begonnen?
“In 2017 had ik voor de vijftigste verjaardag van mijn jongere broer beloofd dat ik zijn overleden Weimaraner hond levensgroot zou vereeuwigen in papier maché. Daar gingen weken anatomische studie aan vooraf. Het resultaat viel zo goed mee dat dit eigenlijk de rechtstreekse aanleiding werd om die richting verder te verkennen, eens ik na mijn pensionering meer tijd en energie kreeg.”
Waar komt je fascinatie voor vogels en dieren vandaan?
“Van jongs af aan ben ik gefascineerd door de natuur en door de vogels en dieren rondom mij. Ik herken vogels vaak meteen aan hun zang of aan hun manier van vliegen. Natuurdocumentaires vervelen mij nooit. Het is ongelooflijk boeiend om je te verdiepen in de karakteristieken van elk dier. Neem bijvoorbeeld de uil: zijn oren zitten asymmetrisch in de kop, waardoor hij zijn prooi nog preciezer kan lokaliseren. Zijn zicht is vele keren scherper dan dat van ons en zijn veren laten hem geruisloos vliegen. Dat soort details vind ik fascinerend.”
Hoe beïnvloedt je achtergrond als architect je werk?
“De gave om op basis van foto’s en tweedimensionale informatie een driedimensionaal beeld te kunnen voorstellen heb ik ongetwijfeld ontwikkeld tijdens mijn jaren als architect. Dat helpt enorm om zo’n sculptuur vorm te geven.”
Waarom koos je ervoor om metaal als materiaal te gebruiken?
“Mijn eerste beeld in papier maché kon natuurlijk nooit buiten staan. Daarom wou ik een duurzamer materiaal gaan gebruiken. Koperplaat is ideaal omdat het niet roest en omdat ik zo'n beeld volledig zelf kan maken, van concept tot en met de afwerking met een patine. Met gewone metaalplaat kan het ook, maar die beelden zijn minder geschikt om buiten te plaatsen.”
Hoe ontstaat een nieuwe sculptuur?
“Meestal zie ik een nieuw beeld eerst voor mij in gedachten op een bepaalde plek in mijn tuin. Daarna ga ik op zoek naar geschikte foto’s en informatie over het dier of de vogel. Wanneer de pose en de afmetingen vastliggen, begin ik eraan. Dan kom ik vaak in een soort superfocus terecht en werk ik wekenlang in het atelier tot het beeld klaar is. Ik werk ook nooit aan twee beelden tegelijk.”
Je werkt levensgroot. Waarom is dat belangrijk voor jou?
“Wanneer ik bijvoorbeeld een reiger maak, wil ik een realistische voorstelling zien staan. Op die schaal kan je veel meer details uitwerken, en dat vind ik essentieel.”
Je noemt jezelf autodidact. Hoe leer je nieuwe technieken?
“Ik heb nooit een specifieke opleiding aan een academie gevolgd. Veel technische informatie haal ik van YouTube en daarna probeer ik alles zelf uit. Elk nieuw beeld brengt wel een technisch probleem met zich mee, maar dat geraakt uiteindelijk altijd opgelost. Het is echt ‘al doende leren’.”
Heb je een werk waar je bijzonder trots op bent?
“Ik heb met evenveel plezier aan al mijn beelden gewerkt, maar misschien toch net iets meer aan mijn pauw. Daar keek ik aanvankelijk tegen op, omdat meer dan twintig staartveren afzonderlijk moesten worden ingezaagd. Dat vroeg enorm veel geduld. Het is uiteindelijk een uniek pronkstuk geworden dat in privébezit blijft.”
Wat hoop je dat bezoekers voelen wanneer ze jouw werk zien?
“Ik hoop dat ik bezoekers kan laten delen in mijn bewondering voor de natuur. Vogels en dieren zijn ongelooflijk perfect uitgerust voor hun rol in de natuur. Ik wil vooral de schoonheid laten zien van wat zich eigenlijk vlak bij ieder van ons bevindt.”
Hoe ziet jouw artistieke toekomst eruit?
“Wat begon als fascinatie, werd een passie. Wat begon als een experiment, werd ontspanning. Ik ben ondertussen lid van de Koninklijke Kunstkring Hoeilaart. Samen willen we meer kunstenaars over de verschillende disciplines uit de streek samenbrengen en tentoonstellingen organiseren.
Mijn droom is om van onze tuin ooit een echte beeldentuin te maken en misschien ooit eens een beeld in de publieke ruimte te plaatsen. Ik ben dus nog lang niet uitgezongen.”